Geleidelijk de afgrond in

In de nazi tijd van 1940 – 1945 reisde de Amerikaans Joodse journalist Milton Meyer naar Duitsland om te begrijpen hoe de Duitsers een regime als het nazi-regime konden steunen en aanmoedigen.

Hij ging mensen uit de Battle of the People interviewen om de sociale en psychologische mechanismen te kraken die het Monster van de nazi wisten te laten groeien. De vruchten van zijn werk, tien diepgaande interviews met de Duitsers, concentreerde zich in zijn boek ‘ Ze dachten dat ze dachten We Zijn Vrij ‘, gepubliceerd in 1955.

Hier zijn een aantal geselecteerde citaten uit de 13 e aflevering ′′ Maar toen was het te laat “:

′′ Wat niemand opviel… was de groeiende kloof, na 1933, tussen de overheid en de mensen… Wat hier gebeurde was de geleidelijke praktijk van het volk, langzaam, om onverwachts gecontroleerd te worden, om in het geheim besproken beslissingen te nemen , gelovende dat de situatie zo complex is dat de overheid moet handelen op informatie die de mensen niet begrijpen, of zo gevaarlijk, dat zelfs als de mensen het niet begrijpen, het niet kon worden blootgesteld vanwege de nationale veiligheid. En hun gevoel van solidariteit met Hitler, hun vertrouwen in hem, verzacht de verbreding van deze kloof en kalmeerde degenen die zich er anders zorgen over zouden maken.”
′′ De dictatuur, en het hele proces van formatie, was allereerst een afleiding. Ze gaf een excuus om niet na te denken voor de mensen die toch niet wilden denken… De meesten van ons wilden niet aan fundamentele dingen denken en dat hebben we nooit gedaan. Dit was niet nodig… We hadden geen tijd om na te denken over deze vreselijke dingen die langzaam om ons heen groeiden.”
′′ Om in dit proces te leven,moet je het echt niet kunnen merken… Elke stap was zo klein, zo uitgelegd… dat tenzij we vanaf het begin losgekoppeld zijn van het hele proces, tenzij we principieel begrijpen wat dit gehele ding is, waarom al die ′′ kleine stapjes ′′… Op een dag zal moeten leiden, we zien het niet elke dag meer evolueren dan een boer in zijn veld die de maïs ziet groeien. Op een dag gaat het al over zijn hoofd.”
′′ Elke actie, elke kans, is erger dan de vorige, maar alleen een beetje erger. Je wacht op het volgende niveau en het volgende niveau. Je wacht op één grote schokkende gebeurtenis, en denkt dat anderen, wanneer er zo ‘ n schok komt, zich op de een of andere manier zullen verzetten. Je wilt niet handelen, of zelfs praten, alleen. Je wilt toch niet ‘uit de weg gaan om problemen te veroorzaken’. Waarom niet? – Mooi, want je bent het niet gewend. En het is niet alleen de angst, de angst om alleen te staan, dat houdt je tegen, het is ookde onzekerheid.
′′ Maar de grote schokkende gebeurtenis, waarbij tientallen of honderdduizenden met je meegaan, nooit. Dit is de moeilijkheid. Als de laatste en slechtste daad van het hele regime direct na de eerste en kleinste zou komen, dan zouden duizenden, ja, miljoenen genoeg geschokt zijn – als bijvoorbeeld de uitroeiing van de Joden in de gaskamers in 43 direct na afloop zou komen de stickers van de ‘Duitse firma’ op ramen De niet-joden winkels anno 33. maar zo gaat het natuurlijk niet.
Tussendoor komen al die honderden kleine stapjes, sommige van hen zijn niet te herkennen, elk van hen bereidt je voor om niet in de volgende stap te schokken. Fase C is niet zo veel erger dan fase B, en als je niet opstaat in fase B, waarom zou je het dan doen in fase C? En ja, dat is de weg over fase D.”
′′ En op een dag, te laat,… wordt de last van zelf besteding te zwaar, en een klein evenement, in mijn geval mijn kleine zoon, iets groter dan een baby, die zegt ‘joodse varken’, criseert alles tegelijk , en je ziet dat alles, alles is veranderd. En dat het onder je neus veranderde. De wereld waarin je leeft – jouw natie, jouw mensen – is helemaal niet de wereld waarin je geboren bent. De vormen zijn er allemaal, allemaal raak, allemaal ontspannen, de huizen, winkels, werkplekken, etenstijden, bezoeken, concerten, bioscoop, vakanties. Maar de geest, die je nooit hebt opgemerkt omdat je heel je leven de fout hebt gemaakt om het te herkennen met de vormen, verandert. Nu leef je in een wereld van haat en angst, en de mensen die haten en vrezen weten het zelf niet eens. Als iedereen verandert, verandert niemand.”
′′ Het leven is een continu proces, een flow, echt geen reeks acties en gebeurtenissen. En ze stroomden naar een nieuw niveau, en ze dragen je met zich mee, zonder enige inspanning van jouw kant. In het nieuwe levensniveau, leefde je elke dag comfortabeler, met nieuwe moraal, nieuwe principes. Je hebt dingen voor jezelf gekregen die je vijf jaar geleden niet zou accepteren, een jaar geleden, dingen die je vader, zelfs in Duitsland, zich niet kon voorstellen.”
BRON:
בשנות החמישים, העיתונאי היהודי אמריקאי מילטון מאייר נסע לגרמניה על מנת להבין איך הגרמנים יכלו לתמוך ולהביא על עצמם משטר כמו המשטר הנאצי. הוא הלך לראיין אנשים מקרב העם על מנת לפצח את המנגנונים החברתיים והפסיכולוגיים שהצליחו להצמיח את המפלצת הנאצית. את פרי עבודתו, עשרה ראיונות עומק עם הגרמנים, הוא ריכז בספרו ‘הם חשבו שהם חופשיים’, שיצא לאור בשנת 1955.
הנה כמה ציטוטים נבחרים מתוך הפרק ה-13 “אבל אז, זה היה מאוחר מדי”:
“מה שאף אחד לא שם לב אליו … היה הפער ההולך וגדל, לאחר 1933, בין הממשלה לבין העם … מה שקרה כאן זאת הייתה ההתרגלות ההדרגתית של העם, לאט לאט, להיות נשלט באופן בלתי צפוי, לקבל החלטות שנדונו בסתר, להאמין שהמצב הוא כה מורכב שהממשלה צריכה לפעול על פי מידע שהעם אינו יכול להבין, או מסוכן כל כך, שאפילו אם העם לא יכול היה להבין, זה לא יכול היה להיחשף בגלל הביטחון הלאומי. ותחושת ההזדהות שלהם עם היטלר, אמונם בו, הקלו על הרחבת הפער הזה והרגיעו את אלו שאחרת היו מודאגים מכך.”
“הדיקטטורה, וכל התהליך של היווצרותה, הייתה בראש ובראשונה הסחת דעת. היא סיפקה תירוץ לא לחשוב עבור האנשים שבכל מקרה לא רצו לחשוב … רובנו לא רצינו לחשוב על דברים מהותיים ומעולם לא עשינו זאת. לא היה שום צורך בכך … לא היה לנו זמן לחשוב על הדברים האיומים האלה שגדלו, לאט לאט, סביבנו.”
“לחיות בתהליך זה, זה ממש לא להיות מסוגל להבחין בו … כל צעד היה כל כך קטן, כל כך מוסבר … שאלא אם כן אנחנו מנותקים מכל התהליך מההתחלה, אלא אם כן אנחנו מבינים באופן עקרוני מהו כל העניין הזה, למה כל אותם “הצעדים הקטנים” … יום אחד יהיו חייבים להוביל, איננו רואים את זה מתפתח מיום ליום יותר מאשר חקלאי בשדה שלו שרואה את התירס צומח. יום אחד זה כבר מעל הראש שלו.”
“כל פעולה, כל הזדמנות, היא גרועה מהקודמת, אבל רק מעט יותר גרועה. אתה מחכה לשלב הבא ולשלב הבא. אתה מחכה לאירוע מזעזע אחד גדול, וחושב שאחרים, כשיגיע הלם שכזה, יצטרפו אליך להתנגד איכשהו. אתה לא רוצה לפעול, או אפילו לדבר, לבד. אתה לא רוצה ‘לצאת מגדרך כדי לעשות צרות’. למה לא? – טוב, כי אינך מורגל בכך. וזה לא רק הפחד, הפחד לעמוד לבד, שעוצר אותך, זאת גם אי-הוודאות האמיתית.”
“אבל האירוע המזעזע הגדול, שבו עשרות או מאות או אלפים יצטרפו אליך, אף פעם לא. זהו הקושי. אם האקט האחרון והגרוע מכל של המשטר כולו היה בא מיד אחרי הראשון והקטן ביותר, אלפים, כן, מיליונים היו מזועזעים מספיק – אם למשל, השמדת היהודים בתאי הגזים ב-43 הייתה מגיעה מיד אחרי המדבקות של ‘הפירמה הגרמנית’ על גבי חלונות החנויות של הלא-יהודים ב-33. אבל כמובן לא כך הדברים עובדים. בין לבין באים כל אותם מאות הצעדים הקטנים, חלקם לא ניתנים להבחנה, כל אחד מהם מכין אותך לא להיות מזועזע בצעד הבא. שלב ג’ אינו עד כך יותר גרוע משלב ב’, ואם לא התקוממת בשלב ב’, מדוע שתעשה זאת בשלב ג’? וכן על זה הדרך לגבי שלב ד’.”
“ויום אחד, מאוחר מדי, … העול של ההוצאה העצמית הופך לכבד מדי, ואירוע קטן, במקרה שלי הבן שלי הקטן, קצת יותר גדול מתינוק, שאומר ‘חזיר יהודי’, מקריס את הכל בבת אחת, ואתה רואה שהכל, הכל השתנה ושזה השתנה מתחת לאף שלך. העולם שבו אתה חי – האומה שלך, העם שלך – אינו בכלל העולם אשר נולדת בו. הצורות הן כולן כאן, כולן ללא נגיעה, כולן מרגיעות, הבתים, החנויות, מקומות העבודה, זמני האוכל, הביקורים, הקונצרטים, הקולנוע, החופשות. אבל הרוח, שאף פעם לא שמת לב אליה בגלל שבמשך כל החיים עשית את הטעות לזהות אותה עם הצורות, משתנה. עכשיו, הנך חי בעולם של שנאה ופחד, והאנשים ששונאים ומפחדים אפילו לא יודעים את זה בעצמם. כשכל אחד משתנה, אף אחד לא משתנה.”
“החיים הם תהליך מתמשך, זרם, ממש לא רצף של פעולות ואירועים. והם זרמו למפלס חדש, ונושאים אותך איתם, ללא שום מאמץ מצידך. במפלס החדש של החיים, כל יום חיית יותר בנוחות, עם מוסר חדש, עקרונות חדשים. קיבלת על עצמך דברים שלא היית מקבל אותם לפני חמש שנים, לפני שנה, דברים שאביך, אפילו בגרמניה, לא היה יכול לדמיין.”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wees De Weerstand
error: Content is protected !!